A Fine Day To Exit

Το φως να παίρνει τη ματιά ο χώρος τα όνειρά σου και τα νερά του ποταμού να σε τραβάν μακριά ό,τι κι αν ονειρεύτηκες να φεύγει από κοντά σου να απλώνεις μα τα χέρια σου να πέφτουνε βαριά  Και τι δε μου `χες ορκιστεί και τι δε μου `χες τάξει μα τώρα η απουσία μου σε κάνει και ξεχνάς δέσε καλά τις μαγικές στιγμές μας με μετάξι και φώτισε τον ουρανό σχήμα της μοναξιάς Χωρίς πνοή χωρίς ματιά μόνο με τα όνειρά μου με τρόχισαν οι άνεμοι που πάντα κυνηγώ αυτοί που με ορίζουνε αυτοί που με πετάνε αυτοί που με τινάζουνε στον τοίχο στο κενό Κορμί που σχίζεται στα δυο στα βράχια του αοράτου μνήμες θολές και μια γλυκιά λήθη της λησμονιάς στης μοναξιάς τον κόκκινο από αίμα πίδακά του που ξεπετάγεται σαν φως που φέγγει της στεριάς Το μαγικό στου φεγγαριού ονειροπόλημά σου το `χεις ξεχάσει κι είν' αργά καιρός να κοιμηθείς με κάποιον που δεν τον χωρά η μαγική αγκαλιά σου τις ώρες που περάσαμε μαζί θα μοιραστείς Μα εγώ πονώ για σένανε και σιωπηλά υποφέρω μήπως τα μάτια ...

                                        Είναι ο ήλιος που περνάει Είναι η σιωπή που κυβερνάει Είναι αυτή μια στιγμή Είναι η ανάσα σου που ακούω Μέσα απ'το θόρυβο της πόλης Είναι το χέρι που κρατάω Σαν κοιμηθώ και σαν ξυπνάω Είναι αυτή μια στιγμή Κι αν είναι γρήγορες σαν σφαίρες Είναι μικρές χαμένες μέρες Κι όσες περνάν έχουν χαθεί Ποτέ Καμιά τους δε θα ξαναρθεί, ποτέ Είναι το ξάφνιασμα της μέρας Η μυρωδιά που φέρνει ο αέρας Είναι αυτή μια στιγμή Είναι ένας ήχος στο σκοτάδι Η μοναξιά μετά απ' το χάδι Μια στάλα ιδρώτας στο λαιμό σου Και μια γραμμή στο μέτωπό σου Είναι αυτή μια στιγμή Κι αν είναι γρήγορες σαν σφαίρες Είναι μικρές χαμένες μέρες Κι όσες περνάν έχουν χαθεί Ποτέ Καμιά τους δε θα ξαναρθεί, ποτέ